Z roku na rok rośnie popularność zakupów przez internet, za pośrednictwem którego możemy zakupić sprzęt bezpośrednio od producenta, ale także używane akcesoria do kuchni od osób trzecich. Wiele stacjonarnych sklepów znanych marek ma także swoje sklepy internetowe. Wystarczy wybrać produkt, złożyć zamówienie i przelać pieniądze, aby wybrana przez nas lodówka, mikrofalówka, czy kuchenka za klika dni stanęła w naszej kuchni. Jeśli wybierzemy internetowy sklep agd, który ma bogatą ofertę produktów w atrakcyjnych cenach, a do tego cieszy się pozytywnymi opiniami innych kupujących to warto zdecydować się na zakupy elektroniczne, które pozwalają zaoszczędzić czas i pieniądze.

Bez względu na formę dokonywanych zakupów trzeba dokładnie zapoznać się z możliwościami danego urządzenia, jego funkcjami i ceną, aby nabytych przez nas sprzęt służył nam bezawaryjnie przez wiele lat.

Trudno jest w to wszystko uwierzyć, ale jednak samochody używane znajdujące się w ogłoszeniach na sprzedaż nie zawsze są tak idealne, jak może nam się wydawać. Ale co zrobić, gdy sprzedający robi wszystko, aby dokonać udanej transakcji. Trzeba przyznać, że faktycznie po obejrzeniu kilkunastu aut, którymi byliśmy zainteresowani straciliśmy wiarę na jakiekolwiek powodzenie takiej misji. Trzeba zaznaczyć, że każdy w końcu decydując się na takie przedsięwzięcie robi wszystko, aby znaleźć wręcz idealne auto. Ale to naprawdę jest trudne, gdyż ogłoszenia motoryzacyjne w wielu przypadkach przedstawiają pojazdy albo powypadkowe, albo po prostu nieudolnie zrobione, gdzie wszystko dokładnie widać, co poszło nie tak. Więc koniecznie musimy uważać na to co ewentualnie chcemy kupić. Najprawdopodobniej ogłoszenia motoryzacyjne na stronach internetowych są czymś bezpiecznym i nie ma w nich samochodów pochodzących z kradzieży. Jenak tego, czy takie samochody używane nie były uderzone lub też nie brały udziału w jakimś poważnym wypadku nikt nam nie na da gwarancji. Z takimi sprawami już sami powinniśmy walczyć i nie pozwolić na to, abyśmy dali sobie zamydlić oczy. Dla nas w końcu jest najważniejsze to, aby samochód był sprawny i nie trzeba było go w żaden sposób od samego początku po zakupie naprawiać. Jednak tego wszystkiego z pewnością może nam się nie udać przewidzieć. Każdy jest kowalem swojego losu i raczej sam będzie musiał później domyślać się, czym jest dana awaria i jak ją najszybciej można usunąć. Oczywiście w takich przypadkach nie możemy mieć pretensji do autorów strona, na których zostały umieszczone informacje o sprzedaży danego samochodu. W końcu takie strony są ogólnodostępne i każdy może spokojnie poszukać dla siebie samochodu jak i też umieścić ogłoszenie z obojętnie jakimi zdjęciami jak i też z różnorakim opisem.

Zmienia się moda, zmieniają się trendy, podłogi drewniane zostały i zawsze będą modne. Drewno to natura w każdym calu, a dzięki temu w domu panuje niepowtarzalny klimat. Deski podłogowe należą do tych elementów, które pomagają wykonać przytulne i naturalne wykończenie wnętrz. Podłogi drewniane doskonale zgrywają się z nowoczesnym wyposażeniem, które już od kilku lat gości w naszych domach. Parkiety są bardzo ekskluzywne i wiąże się z dużymi kosztami. Z tego powodu decydując się na układanie podłóg, powinno się pamiętać o kilku zasadach. Powinniśmy być świadomi, że wybrane drewno może wyglądać bardzo różnie w zależności od jego klasy i gatunku oraz regionu skąd pochodzi.

Przed zakupem parkietu warto zasięgnąć porady parkieciarza jakie drewno będzie najlepsze do tego celu. Poza tym drewno, z którego będziemy kłaść podłogę drewnianą powinno być odpowiednio wysezonowane, o odpowiednich parametrach wilgotnościowych. Podłogi drewniane wymagają też wykończenia poprzez cyklinowanie i lakierowanie, a jakość wykonania tych usług rzutuje na cały wygląd i estetykę. Najlepszy efekt wykonania dają ekologiczne lakiery do parkietów. Bardzo ważna jest również codzienna pielęgnacja, korzystając z dostępnych w sklepach środków do pielęgnacji i konserwacji drewna.

Firma Kom-System to renomowany dystrybutor nowoczesnych systemów kominowych do każdego rodzaju opału. Oferowane przez nas elementy do budowy komina posiadają wymagane atesty i aprobaty techniczne gwarantujące Państwu wysoką jakość naszych wyrobów. Typowy komin z cegły nie spełnia wymogów bezpieczeństwa i nie jest zgodny z przepisami, które nakazują stosowanie przewodu kwasoodpornego lub żaroodpornego w zależności od rodzaju komina. Duży wpływ na prawidłową pracę systemu kominowego ma także zastosowanie odpowiedniej średnicy przewodu. Ponadto na skutek rozgrzewania i ochładzania cegły dochodzi dotworzenia się  szczelin, przez które przedostają się do mieszkania, lub miejsca pracy dym i szkodliwe gazy.
Tylko nowoczesny system kominowy zapewni nam prawidłową dylatację, dobry ciąg i bezpieczeństwo naszej rodziny.

Dynamicznie rozwijająca się firma zdobywa zadowolenie klientów indywidualnych i deweloperów wysoką jakością produktów oraz korzystną ceną. Zapewniamy Państwu transport a także profesjonalne doradztwo. Zapraszamy do współpracy!

KOMSYSTEM – systemy kominowe Śląsk | kominy trójwarstwowe

ul. Wilsona 14B/5
44-190 Knurów
NIP: 969-085-90-40

Skład budowlany:
ul. Wilsona 34c / mapa
44-190 Knurów
tel. (0-32) 793-47-60
fax (0-32) 724-92-60
e-mail: biuro@kom-system.pl

Cięcie mechaniczne

Standardowe piły ręczne zostały w obecnych czasach wyparte przez urządzenia mechaniczne. Pilarki, wyrzynarki, piły tarczowe królują dziś w warsztatach , małych  zakładach i firmach  produkcyjno – usługowych .Najnowocześniejszą formą tej obróbki jest zastosowanie piły tarczowej łańcuchowej przeznaczonej przede wszystkim dla osób wykonujących intensywną, związaną z obróbką drewna pracę zawodową, takich jak cieśla czy stolarz,  ale są użyteczne także w każdym gospodarstwie domowym.
Piły tarczowe łańcuchowe  wyróżnia szczególne bezpieczeństwo użytkowania. Efekt sprzęgła, działający w przypadku zablokowania łańcucha w ciętym materiale gwarantuje dalsze, niezależne obracanie się tarczy. Rozwiązanie to z jednej strony skutecznie chroni narzędzie przed uszkodzeniem, a z drugiej – spektakularnie zwiększa bezpieczeństwo pracy użytkownika.

Kuźnia

Przecinaki inne typowe narzędzia w kuźni używane są podczas cięcia, ścinania, odcinania, przecinania i wycinania na zimno i na gorąco. Nie wolno używać przecinaków ze zbitą, zdeformowaną główką.  W czasie pracy przecinak trzyma się lewą ręką, przyciskając go do miejsca przycinanego. W prawej ręce trzyma się motek, którym uderza się w główkę przecinaka. Nie należy ściskać przecinaka zbyt mocno, aby można było odgiąć rękę w razie nie prostopadłego uderzenia. Dzięki temu zmniejsza się prawdopodobieństwo urazu ręki.

Właściwe prowadzenie przecinaka uzyskuje się przez jego odpowiednie pochylenie. Dolna powierzchnia ostrza powinna tworzyć z powierzchnią obrabianą kąt 5°. Zbyt strome ustawienie przecinaka powoduje nadmierne zagłębienie ostrza w materiale i ciągłe zwiększanie grubości ścinanej warstwy. Natomiast zbyt płaskie ustawienie przecinaka zmniejsza kąt skrawania oraz przyłożenia, a wtedy ostrze wychodzi z materiału.

Nożyce, gilotyny

Nożyce powinny być dostosowane do grubości przycinanego metalu tak, aby nacisk wywierany ręką na dźwignie nożyc wystarczał do jednego przecięcia. Podczas cięcia cienkich blach ręcznymi nożycami można łatwo zranić lewą rękę ostra krawędzią blachy lub bezpośrednio ostrzami nożyc, dlatego rozcinany materiał należy trzymać przez brezentową rękawicę, zachowując odpowiednią ostrożność. Nie należy pracować tępymi nożycami, które zamiast ciąć, powodują zgniatanie materiału. Zgniatany materiał ucieka spod nożyc zwiększając niebezpieczeństwo skaleczenia rąk. W żadnym wypadku nie wolno pracować nożycami zbyt luźno skręconymi lub zużytymi, ponieważ w tym wypadku również następuje zgniatanie blachy, co grozi skaleczeniem lewej ręki.

Cięcie laserem

Od chwili wynalezienia lasera rozwój techniki laserowej prowadzi do ciągłego rozwoju  badań nad wykorzystaniem skoncentrowanej wiązki laserowej do obróbki materiałów, a szczególnie cięcia laserem. Zainteresowanie emitowanym przez laser promieniowaniem zrodziło się na tle jego specyficznych właściwości i możliwości wyboru źródeł o różnych parametrach, takich jak: długość fali, emitowana moc, energia w impulsie, czas trwania impulsu, częstotliwość powtarzania itp. Po zogniskowaniu przez optykę obróbkową (skupiającą) wiązki laserowej uzyskuje się w plamce ogniskowej większą gęstość mocy lub większe natężenie promieniowania laserowego niż otrzymywane innymi źródłami energii. Dzięki temu wiązką laserową można topić i odparowywać wszystkie znane materiały.

Przyczyną zwiększającego się zastosowania ubytkowej obróbki laserowej w technice wytwarzania nie jest tendencja do zastępowania nią wszystkich innych konwencjonalnych sposobów obróbki. Chodzi jednak o wprowadzenie jej wszędzie tam, gdzie jej cechy technologiczne objawiają się szczególnie korzystnie.

Cięcie wodą

Strumieniem wody pod wysokim ciśnieniem (40 MPa do 220 MPa) można czyścić, zdzierać lub ciąć różne powierzchnie. Wysokociśnieniowy strumień wody uderza w powierzchnię z prędkością ponaddźwiękową, docierając do najtrudniej dostępnych miejsc. Woda pod ciśnieniem 200 MPa przecina stal o grubości 8 mm. Przykładowe zastosowania tej metody to: czyszczenie po-wierzchni betonu i stali, czyszczenie wewnętrzne rur (instalacje cieplne i wod-ne), przecinanie betonu, twardych powłok ebonitowych, kamienia kotłowego. Najważniejszym zastosowaniem jest jednak cięcie stali w miejscach szczególnie niebezpiecznych (kotły po materiałach łatwopalnych).

Cięcie plazmą

Plazma to zjonizowana materia o stanie skupienia przypominającym gaz. Dzięki specyficznym właściwościom zwana jest czwartym stanem materii. Plazma złożona jest zarówno z cząstek naładowanych elektrycznie, jak i obojętnych. W plazmie współwystępują zjonizowane atomy oraz elektrony, jednak cała objętość zajmowana przez plazmę jest elektrycznie obojętna.

Ze względu na obecność dużej ilości jonów o różnym ładunku oraz swobodnych elektronów, plazma przewodzi prąd elektryczny, ale jej opór, inaczej niż w przypadku metali, maleje ze wzrostem temperatury.
W zależności od natężenia przepływającego prądu w plazmie rozróżnia się trzy stany:
- przy bardzo małym natężeniu prądu nie widać świecenia (czarny prąd),
- przy większym natężeniu prądu plazma zaczyna wytwarzać światło – znamy to zjawisko z powszechnie występujących lamp jarzeniowych,
- gdy natężenie prądu wzrośnie i przekroczy pewną graniczną wartość to powstaje łuk elektryczny – i to jest ta właściwość, którą wykorzystujemy przy cięciu i spawaniu plazmą.

Cięcie plazmą polega na topieniu i wyrzucaniu metalu ze szczeliny cięcia silnie skoncentrowanym plazmowym łukiem elektrycznym o dużej energii kinetycznej, jarzącym się między elektrodą nietopliwą a ciętym przedmiotem. Plazma tworzona jest za pomocą palnika do cięcia plazmą. Przepuszczanie strumienia sprężonego gazu przez jarzący się łuk elektryczny powoduje jego jonizację i dzięki dużemu zagęszczeniu mocy wytwarza się strumień plazmy. Dysza zamontowana w palniku skupia łuk plazmowy. Chłodzone ścianki dyszy powodują zawężanie kolumny łuku. Zasada działania cięcia plazmą wykorzystuje wysoką temperaturę w jądrze łuku plazmowego (10000÷30000K) i bardzo dużą prędkość strumienia plazmy, co powoduje, że cięty materiał jest topiony i wydmuchiwany ze szczeliny.
Najczęściej stosowanym gazem plazmotwórczym jest powietrze. W urządzeniach o dużych mocach z reguły używa się argonu, azotu, wodoru, dwutlenku węgla oraz mieszanki argon-wodór i argon-hel. Strumieniem plazmy jest możliwe cięcie materiałów przewodzących prąd elektryczny – wykonanych ze stali węglowych i stopowych, aluminium i jego stopów, mosiądzu, miedzi oraz żeliw.

Część 1

Wprowadzenie do zagadnienia dodatków do żywności.

Umiejętność zdobywania, a następnie przechowywania żywności, była dla człowieka warunkiem przetrwania oraz zagwarantowała rozwój intelektualny oraz cywilizacyjny.  Na przestrzeni  ostatnich 100 lat nastąpił ważny przełom w utrwalaniu żywności polegający na stosowaniu dodatków do żywności. Szybko wzrastająca liczba ludności, która osiedlała się głównie w miastach, sprawiła, że produkty spożywcze musiały być transportowane   z odległych rejonów. Dlatego powstała potrzeba tworzenia związków chemicznych przedłużających ich trwałości. Jednak producenci żywności zaczęli tworzyć również produkty potencjalnie atrakcyjne dla konsumenta: o intensywnych kolorach, smakach, czego konsekwencją jest wprowadzanie do produktów spożywczych coraz to nowych substancji dodatkowych, które często miały niekorzystny wpływ na stan zdrowia człowieka. Dzisiaj stosowanie dodatków do żywności jest kontrolowane przez akty prawne o zasięgu zarówno krajowym jaki i europejskim, akty te są stale uaktualniane, a nad wieloma substancjami nadal trwają badania. W Polsce organem odpowiedzialnym za nadzorowanie bezpieczeństwa środków spożywczych jest Ministerstwo Zdrowia, a dokładniej Główny Inspektorat Sanitarny.

Podstawowym aktem prawnym regulującym stosowanie dodatków do żywności w Polsce jest rozporządzenie Ministra Zdrowia z 19.09.2008 roku w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (Dz. U.2008, nr 177, poz. 1094). Rozporządzenie to jest aktem wykonawczym do Ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia z dnia 12.08.2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. 2006, nr 171, poz.1225). Rozporządzenie jest zharmonizowane    z wymogami Unii Europejskiej i na jego mocy do użytku zostało dopuszczonych 400 substancji. Dodatki do żywności podlegają stałemu nadzorowi, a w miarę pojawiania się nowych doniesień naukowych są one poddawane ponownej ocenie.

Przyczyn stosowania dodatków do żywności jest wiele najważniejsze z nich to: poprawa walorów smakowo-zapachowych żywności, przedłużenie ich trwałości, nadanie żywności atrakcyjnego wyglądu. Mogą one być stosowane jeśli nie stanowią zagrożenia dla zdrowia, nie wprowadzają konsumenta w błąd, lub jeśli ich stosowanie okazuje się niezbędne ze względu technologicznego.

Przed numerem każdej substancji dodatkowej na opakowaniu żywnościowym występuje litera E, co oznacza, ze dany dodatek został zatwierdzony do stosowania w krajach Unii Europejskiej oraz zgodnie z obecnym stanem wiedzy nie stwierdzono, aby miał on niekorzystne oddziaływanie na zdrowie.

Listy substancji bezpiecznych dla zdrowia mają charakter dynamiczny, po uwzględnieniu najnowszych doniesień naukowych substancje te mogą zostać usunięte, wpisane lub wpisane ponownie na listę substancji dodatkowych dozwolonych do stosowania.

Każda substancja dodawana do żywności musi posiadać ocenę Komitetu Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA – The Joint FAO/WHO Expert Commitee on Food Additives), który w swojej pracy uwzględnia wyniki najnowszych badań toksykologicznych, chemicznych i biologicznych.

Na podstawie opinii Komitetu Ekspertów ds. Dodatków do Żywności, Komitet Kodeksu Żywnościowego FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności i Zanieczyszczeń ustala dla poszczególnych substancji wskaźnik ADI (Acceptable Daily Intake) czyli akceptowane dzienne pobranie dla substancji dodatkowych.

ADI – jest to ilość substancji wyrażona w mg/kg masy ciała człowieka, która pobierana codziennie w ciągu całego życia z pożywieniem i z innych źródeł nie okaże się według wszelkiego prawdopodobieństwa i obecnego stanu wiedzy szkodliwa dla zdrowia.

Są też substancje dodatkowe,  które dodawane są do żywności zgodnie z zasadą quantum satis, czyli w najmniejszej, niezbędnej ilości potrzebnej do osiągnięcia zamierzonego efektu technologicznego.

Na podstawie dawki ADI oraz przeciętnego spożycia produktu określa się dopuszczalny dodatek danej substancji do produktu.

Bardziej zaostrzone są przepisy dotyczące stosowania dodatków do żywności do produktów spożywczych przeznaczonych dla grup szczególnego ryzyka. Przykładem są produkty przeznaczone dla niemowląt i małych dzieci, będące środkami specjalnego przeznaczenia żywieniowego nie mogą one zawierać sztucznych barwników, dodatków smakowych.

A substancje dozwolone do stosowania oraz ich ilości ściśle określa rozporządzenie Ministra Zdrowia.

Substancje dodatkowe pod względem ich funkcji technologicznych można podzielić na:

• Barwniki - stosowane w celu nadania produktom barwy lub przywrócenia im barwy która została utracona w trakcie procesu technologicznego.
• Substancje konserwujące - przedłużają trwałość produktów, hamują wzrost bakterii, pleśni, grzybów.
• Przeciwutleniacze
• Substancje wzbogacające
• Sztuczne środki słodzące - nadają produktom smak słodki. Stosowane często np. w napojach jako alternatywa dla cukru.

Jeśli chcemy unikać substancji dodatkowych to należy sprawdzać etykiety produktów spożywczych, unikać tych z bardzo długą datą przydatności do spożycia, oraz mających  długa listę E.

Jeśli chodzi o substancje dodatkowe problemem bardzo często są reakcje alergiczne.

Należy zastanowić się, czy przyczyną dolegliwości alergicznych, bądź ze strony układu pokarmowego, nie są przypadkiem dodatki do żywności.

Dodatki do żywności najprościej jest podzielić na 3 grupy:

• Naturalne - pozyskiwane z naturalnych surowców (luteina, tokoferole)
• Identyczne z naturalnymi - powstają one w wyniku procesu syntezy chemicznej lub biosyntezy jednak wykazują one właściwości jak związki pozyskiwane naturalnie.
• Sztuczne - pozyskiwane dzięki syntezie chemicznej, nie występują one w przyrodzie. Przykładem takich substancji mogą być sztuczne substancje słodzące, takie jak aspartam.

Część 2

Barwniki

Codzienny wybór produktów spożywczych jest dokonywany za pomocą zmysłów. Ponieważ dzięki zmysłom wzroku, węchu, smaku wstępnie oceniamy czy nadają się one do spożycia. Wygląd produktu  jest pierwszym etapem za pomocą którego określamy jakość produktu, a następnie dokonujemy jego zakupu oraz konsumpcji. Barwa produktu spożywczego pełni bardzo wiele istotnych funkcji. Może np. zachęcić lub zniechęcić do spożycia danego produktu, pełni funkcję ostrzegawczą przed spożyciem produktu zepsutego. Barwniki są stosowane w celu nadania produktom atrakcyjnej barwy, a także w celu przywrócenia produktowi barwy sprzed procesu technologicznego. Niestety barwienie, żywności może wpływać negatywnie na  kształtowanie nawyków żywieniowych zwłaszcza u dzieci, które chętnie sięgają po kolorowe, choć nie zawsze zdrowe produkty spożywcze.

Pod względem chemicznym barwniki można podzielić na naturalne oraz sztuczne. Najwięcej doniesień na temat szkodliwości pojawia się jeśli chodzi o barwniki sztuczne, dlatego coraz częściej zauważa się tendencję do zmniejszania ich stosowania.

Zgodnie z prawem polskim nie można barwić takich produktów jak:

Śmietana, mleko, sery twarogowe, herbata, kakao, kawa, przyprawy korzenne, miód pszczeli, czekolada, mięso i przetwory mięsne, jelita naturalne stosowane jako powłoki wyrobów mięsnych, oleje jadalne, cukry, jaja.

Najczęściej stosowane barwniki naturalne to:

Barwniki karoteinowe E160 - nadają produktom barwę od żółtej, pomarańczowej po czerwoną.

Chlorofile E140 - nadaje produktom barwę zieloną.

Karmel E150 - kolor brązowy stosowany do barwienia lodów i słodyczy.

Likopen E160 - barwnik czerwony. Pozyskiwany z pomidorów, barwi produkty na czerwono.

Barwniki syntetyczne o potencjalnej szkodliwości:

E110 – żółcień pomarańczowa - może wywoływać reakcje alergiczne, jest to barwnik żółto- pomarańczowy, może znajdować się w marmoladach, gumach do żucia, wyrobach cukierniczych, likierach owocowych, galaretkach, powłokach tabletek, wyrobach cukierniczych. Możliwe jest wystąpienie reakcji alergicznych u osób z nietolerancją salicylanów. Pobudza wydzielanie histaminy, co może wzmagać objawy astmy.

E124 – czerwień koszenilowa - może być niebezpieczna dla osób uczulonych na aspirynę. Nadaje produktom barwę czerwoną. Stosowana do barwienia ryb wędzonych, budyniów, cukierków.

E133 – czerwień brylantowa - barwnik zielonkawo niebieski. Zaleca się, aby unikały go osoby cierpiące na nadwrażliwość jelit.

E102 – tatrazyna - barwnik nadaje kolor żółto pomarańczowy. Niebezpieczny dla osób uczulonych na aspirynę. Stosowany do barwienia likierów owocowych, galaretek.

E154 – brąz Fk - barwnik brązowy. Stosowany jest jako dodatek do konserw wędzonych rybnych, spożywany zbyt często może odkładać się w naczyniach limfatycznych oraz nerkach.

Bardzo znanym barwnikiem jest koszenila stosowana do np. barwienia jogurtów, jest on pozyskiwany z mszyc, które żerują na kaktusach w  Ameryce Środkowej. Jest to jedyny barwnik pochodzenia zwierzęcego, nadaje produktom czerwoną barwę.

Piśmiennictwo:

1)   Emsley J.: Przewodnik po chemii życia codziennego. Prószyński i S-ka. Warszawa, 1996, 41-68.

2)   Świderski F.: Żywność wygodna i żywność funkcjonalna. Wydawnictwo Naukowo- Techniczne, 1999, Rozdz. 7.

3)   Pijanowski E., Dłużewski M., Dłużewska A., Jarczyk A.: Ogólna technologia żywności. Wydawnictwo naukowo Techniczne,  2004, 467- 469.

4)   Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16.12.2008 r. w sprawie dodatków do żywności. Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej z dnia 31.12.2008 r.

5)   Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18.09.2008 r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych. Dz. U. nr 177, poz.1094.

6)    Izabela Zielińska, Mieczysława Czerwionka-Szaflarska: NADWRAŻLIWOŚĆ NA SUBSTANCJE DODAWANE DO ŻYWNOŚCI – NIEDOCENIANY PROBLEM W PRAKTYCE PEDIATRYCZNEJ. Przegląd pediatryczny 2008, vol 38, nr 5.

• Zdecydowana większość taksówkarzy z Nowego Jorku co najmniej raz w ciągu ostatnich dwóch lat pobrała od klienta wyższą opłatę niż powinna. Pasażerowie stracili na tym w przeliczeniu ponad 23 mln złotych – powiadomiła Komisja Taksówek i Limuzyn. Po nowojorskiej metropolii jeździ niemal 50 000 licencjonowanych żółtych taksówek. Przez ostatnie 2 lata wykonały łącznie ponad 360 mln kursów. W około 0,5 proc. przypadków kierowcy bezpodstawnie zastosowali taryfę podmiejską.
• Japoński koncern motoryzacyjny Nissan Motor Co. wygrał przetarg (05.2011) o wartości 1 mld dol. na dostawę nowej generacji słynnych żółtych taksówek (Yellow Cab) dla Nowego Jorku. Nowe taksówki oparte będą na modelu minivana NV200. Nissan pokonał takich konkurentów jak amerykański Ford Motor i turecki Karsan Otomotiv. Samochody będą przystosowane specjalnie do wymagań odbiorcy i docelowo zastąpią wszystkie eksploatowane obecnie modele, czyli najczęściej fordy crown victoria. Nowe taksówki będą wyposażone m.in. w panoramiczne, przeszklone dachy, aby pasażerowie mogli podziwiać nowojorskie wieżowce, i w gniazdka do ładowania telefonów komórkowych. Pomieści się w nich do czterech pasażerów. W porównaniu z obecnie eksploatowanymi modelami nissany NV200 będą spalać znacznie mniej paliwa. W przyszłości w nowych taksówkach będzie można zamontować silniki elektryczne, bowiem władze Nowego Jorku zamierzają przestawić na ten rodzaj napędu wszystkich 13 tys. taksówek kursujących po mieście. Dostawy mają się rozpocząć w 2013 r. Cena jednego egzemplarza wyniesie ok. 30 tys. dolarów.
• Większość kierowców nowojorskich taxi Knurów to muzułmańscy imigranci z Afryki, Azji i Bliskiego Wschodu. – To miasto stworzyło nieludzki system transportu z upokarzanymi, źle opłacanymi i przede wszystkim niebezpiecznymi kierowcami, którzy pracują po 12 godzin na dobę w warunkach ekstremalnego stresu – twierdzi Edward G. Rogoff, profesor zarządzania w Baruch College, zajmujący się naukowo przemysłem taksówkarskim. Ci zestresowani ludzie sami jednak uważają się za szczęśliwych posiadaczy dojścia do medalionu. Każda autentyczna taksówka Knurów nowojorska ma zamocowany na przodzie maski oficjalny medalion a wewnątrz, przedziałek z grubego plastiku dzieli kierowcę od pasażerów. Na dachu taksówki są dwa oznaczenia świetlne. Jeśli numer taksówki jest włączony, oznacza to, że taksówka jest wolna i przyjmuje pasażerów; jeśli off-duty światło jest włączone, lub wszystkie światła są wyłączone, oznacza, że taksówka jest zajęta, lub nie bierze pasażerów. Czasami jednak, pomimo wyłączonych obydwu świateł, lub włączonego światła off-duty taksówkarz zatrzyma się po czekającego pasażera – oznacza to, że taksówkarz kończy zmianę, ale jedzie w kierunku w którym czeka pasażer, co daje mu ostatnią szansę na ostatni zarobek. Napiwek, generalnie to 10-20% zapłaconej taryfy. W dodatku do tego, pasażer jest odpowiedzialny za opłaty dodatkowe, jak na przykład przejazd przez mosty czy tunele. Od roku 2009 wszystkie nowojorskie taksówki zobowiązane są do przyjmowania płatności kartami kredytowymi [American Express, MasterCard, VISA, Discover] i bankowymi [z logiem Visa lub MasterCard], bez względu na wysokość taryfu (nie ma wyznaczonego minimum).
• Słynne żółte taksówki w Nowym Jorku być może już za kilka lat będą latać, zamiast stać na zakorkowanych ulicach. Jeden z pierwszych prototypów można było zobaczyć podczas nowojorskich targów motoryzacyjnych.
  Konstruktorzy samochodów stają niemalże na głowie, by zwrócić na siebie uwagę potencjalnych klientów. Idąc z duchem czasu skonstruowali model latającej taksówki. Byłaby to odpowiedź na wiecznie zakorkowane nowojorskie ulice.
  - Rozwijasz skrzydła i startujesz. Pojazd będzie latał z prędkością 200 mil na godzinę, do pułapu około 8 kilometrów. Potem lądujesz niedaleko celu podróży, składasz skrzydła i dojeżdżasz do celu – opowiada James Milner, wynalazca z Milner Motors.